Introductie door filmmaker Arend Steenbergen
Arend Steenbergen (1965) studeerde in 1993 af aan de Amsterdamse filmacademie.
Hij maakte korte documentaires over onder meer AMNESTY INTERNATIONAL en schreef scenario’s voor speelfilms en televisiefilms zoals TEMMINK (Filmfonds/VPRO-1998) en ZWARTE ZWANEN (Filmfonds/VARA-2005).
Sinds 2002 regisseert Steenbergen zijn eigen scenario’s zoals de speelfilms TWEE DROMEN (Filmfonds/VARA-2004) en DON (Filmfonds/KRO-2006).
Bijna al zijn films zijn in buitenland en binnenland verscheidene malen bekroond.
www.arendsteenbergen.com
“… Het is tijd om een speelfilm te maken over het leven van Poncke Princen.
Poncke Princen, verzetstrijder en gevangene van de Duitsers tijdens de Tweede Wereldoorlog, werd in 1947 als dienstplichtig soldaat naar Nederlands Indië gestuurd om daar de opstand van Indonesische vrijheidstrijders te helpen onderdrukken. Princen vond echter dat de vrijheidstrijders voor een goede zaak vochten en het Nederlands leger niet. Hij liep over naar het Indonesische Republikeinse leger. Het Nederlands leger deed er alles aan om deze ‘verrader’ uit de weg te ruimen, maar Princen overleefde de oorlog. Hij werd Indonesiër, ontving de hoogste nationale militaire onderscheiding, maar zette zich vervolgens zijn leven lang geweldloos in voor democratie en mensenrechten in zijn nieuwe vaderland waardoor hij opnieuw in de gevangenis belandde.
Een film over Poncke Princen wordt een oorlogsfilm, vol actie, gevechten op leven en dood. Maar wel een oorlogsfilm die gaat over eigen individuele keuzes maken. Niet blind bevelen opvolgen. Je niet zomaar een vijand laten aanpraten, maar je eigen hart en verstand laten spreken. Ook als de kogels in het rond vliegen.
Poncke Princen is ondanks zijn informele ‘rehabilitatie’ door Hans van Mierlo in 1994 hevig omstreden. Velen vinden hem nog steeds een landverrader. Maar Princen’s leven en zijn keuzes raken juist de kern van Nederlanderschap. Want wat is dat nou, Nederlander zijn? Afgezien van sinterklaas vieren, schaatsen op een slootje en de leeuw niet in zijn hemdje laten staan?
Gaat dat over het volkslied, de vlag, het bloed en het grondgebied? Als we gaan vechten, moeten we dat dan ‘blind’ doen? Zijn we eigenlijk wel bereid voor elkaar te sterven? Of heeft Nederlander zijn juist te maken met dieper liggende principes? Van vrijheid en recht. Vochten Nederlandse verzetstrijders niet juist daarvoor tegen de Nazi’s? En Willem van Oranje en de geuzen tegen de Spanjaarden?
Poncke Princen was een man met dezelfde idealen. Omdat hij besloot te vechten voor zijn principes, moest hij Nederland verraden. Dat maakt zijn levensverhaal fascinerend. Juist in deze tijd, waarin iedereen van alles roept over onze nationale identiteit, moet Poncke Princen’s verhaal in een grote meeslepende film worden verteld...”